همه ي خاطرات جهان

از کاهش تو در روز

پیراهنم تاریک ماند

دور از کلمات نشسته ام

و به حجم خالی شعر

به حجم خالی هر چیز

فکر می کنم

حق با حواس پرتی من بود

وقتی میز را تو

صندلی را تو خطاب می کردم

بی آنکه حیرت اشیا بر انگیخته شود

همیشه همین طور بوده

اینکه تو نباشی

و من در پیراهن تاریکم

جز تو نبینم