همه ي خاطرات جهان

از ارتفاع خدا سقوط کرده بودم

از ارتفاع خدا !

بی آنکه سیبی

وسوسه ی دهانم را چشیده باشد .

من روزه ی نان گندم گرفته ام

و از ترس شباهت به آدم

روی دو پا راه نمی روم

فقط گاهی ،

با صدای نی لبکی

که از آسمان هفتم نواخته می شود

آرام می رقصم .

با احتیاط آنکه

              شبیه حوا نشوم .

گفتند : خدا در توست

اما اینجا هیچ نردبانی پیدا نمی شود

                                      که به ارتفاع من برسد .

گفتند :  تو خاکی

                              ایستادم برابر باد !

 مریم نظری 

از همان مجموعه