همه ي خاطرات جهان

این پست را تقدیم می کنم به خودم ٬ به مریم معصومی که تولد بیست و هفت سالگی اش را بادی نیست ٬بارانی نیست.

دوستان عزیز گر چه هوای حوصله ام همچنان ابریست اما بی چتر بیایید با شمعی روشن.این کلمات هرگز به باران ختم نمی شود      

زمین با سرعت مافوق نور می چرخد

و زمستان

هی پشت زمستان

 تکرار می شود

بی آنکه خیال جوانه زدن

از آوند هیچ درختی بگذرد

بیهوده سال ها روی یک پا ایستادم درخت بودنم را

نامم را از من بگیر و به خاک بسپار

که با هیچ بهاری سبز نمی شوم

نامم را بگیر

یا قسمتی از دریا را به سینه ام سنجاق کن

فروردینی که در من می وزد

باران ندارد

شعر پایین هم تقدیم به کسی که حتی روز تولدم را به خاطر نداشت

گره کوریست                           

دلبستگی ما

با دندان هم باز نمی شود

لامصب!

.

.

.

!!!!!!!