همه ي خاطرات جهان

برای مهتاب٬رضا٬مریم

و

همه ی مردم شهر بی لبخندم

۱

خواستم چیزی بگوییم

                            بزرگ

از جنس آسمان

که هیبتش شانه در ابرها داشت

با شکوه تر از پرواز و

مبهم تر از مرگ                                                               

اما

دهانم را در شلوغی شهر گم کردم

مردم همچنان

                 بی احتیاط

می آیند و می روند

و من

به تردی واژه ای می اندیشم

که می توانست

آدمی را نجات دهد                                                        

۲

بال هایت را باز کن

از پیله ی هزار سالیمان

پروانه بیرون آمدیم

هنگامی که دیگر

زمین را بهاری نیست