همه ي خاطرات جهان

هرگز

پا از دهانم آن طرف تر نگذاشته ام

سال هاست

زیر سقف این کلمات زندگی می کنم

کلماتی

که قرار بود

روزی نجاتم دهند

¤

بی چتر نمی شود زیر سایه ی این شعر ایستاد

سقفش چکه می کند

که دیشب

شاعرش بی امان

 خودش را بارید تا صبح

شاعر دفترش نم بر داشته

چشمش

دهانش

روحش

و به این فکر می کند

که باید رویاهای خیسش را

زیر آفتاب آسمانی دیگر

 پهن کند

افسوس

انسان تنهایی بزرگی است

که در خودش

               جا نمی شود