همه ي خاطرات جهان

من به نجات خودم

از نجابت تو  می اندیشم

که نصیبی نیست مرا

از تو

دارم از بیهودگی ام پا فرا تر می گذارم

من از من تهی می شود و

 از تو پر

من

دیگر من نیست

ضمیر دوم شخص مفرد است

که هر روز

 دارم به تو شبیه تر می شوم از قبل

هیچ کس

از دستانی بی هندسه و

وهمی شبیه تو

خدایی نساخت که من

نه!

 تو را سکوت نکردم

که از چشم هام بیرون بریزی

و یک شعر برای مهتاب عزیزم که همواره بی دریغ بر من تابیده

در این شعر می توان راحت نفس کشید

همه ی ضمیر ها را

جز من

و تو

دور ریخته ام

نه اویی در کار

 نه آنهایی

ما دو تنها

در تن ها ...