همه ي خاطرات جهان

آهسته از کنار من عبور کنید

من روی طناب حادثه ایستاده ام

و دستی مدام

تمامی آشوب های جهان را

در من می ریزد

خانم!

آقا!

لطفاً مرا با نوازش های خود

به قعر این خوشبختی عمیق

پرت نکنید

خوشبختی های من

همیشه درد آورند.

این روزها

بد جوری دستم لای چرخ زندگی گیر کرده

زمین می چرخد و

من می چرخم

خیال تو اما

از سرم نمی افتد

.

.

.

هنوز دوستت دارم

امسال تمام حیاط پاییز

مال من شد

و مادرم آنقدر پیر

که دیگر

کاری به کار برگ ها

                     نداشته باشد

من یک دروغ بی شرمانه ام

درست مثل تو

مرا ببخش٬ این تنها حقیقت د نیاست

تمام بچگی ام را

مادر بزرگ باخود به زیر خاک برد

حالا می فهمم

همه ی قصه ها

مثل خود مادر بزرگ

یک دروغ بود

ما سال هاست فریب خورده ایم

خدا بر فراز صلیب می سوزد

و ارابه های مرگ

بر اجساد مردگان می تازند

یهودا بر مزار خدایی ایستاده

که نطفه اش

از آب دهان جبراییل بسته شد

خرمن فرزندان آدم

از جرقه ی ذهن روشنفکران سوخت

پاپ سیاست های مقدس لب تر کند

هزار مسیح سر شکسته

با صلیب

از دهان ریش قرمزهای شیردل زاده می شود

که به سوگند پاکیشان

هیچ مریمی

روزه ی سکوتش را نخواهد شکست

تاریخ از هزاره های بی اندوه آغاز شد

از مردان جنگ و

زنان آبستن

زمانی که فکر در سنگ بود

و زمین از کشف جاذبه در امان

آنجا

که شکل بدوی عشق

باغ هایی معلق بود

معجزه ی سر انگشتان وحش

برای زنی

که آرام ترین خواب جهان را تجربه کرده بود...

( اینجا پایان شعر نیست.هنوز هزاره های زیادی در پیش است....)

وقتی تو نیستی

تمام گذشته ام را به هم می ریزم

آن لحظه

به خاطره ی سلامی از دور هم

قانع ام

.

.

.

.

از بخار جنازه ها آهنگی بر نمی آید

زمستان تنهاست
و نت های سیاه
روی سیم های برق
قارقار می کنند
می پرند لای سکوت برف ها

از کدام طرف می آیی؟
باد همه ی جهت ها را به هم ریخته

عزیزم!
زمستان شب های دراز دارد
من کوتاهم
چراغ از روشنی من بگیر
و لب هایم را با خودت ببر

من آوازهای خوبی بلدم

.

.

.

گره کوریست                           

دلبستگی ما

با دندان هم باز نمی شود

لامصب!

.

.

.

!!!!!!!