همه ي خاطرات جهان

با عشق تقدیم می شود به آنکه غمش زیبا ترین غم جهان است و من بسیار دوستش دارم

 در حیرتم                                                         

از شباهت تو به دوشنبه های برف

به خوشبختی ای که ته فنجانم ماسیده

به دری که کوبیده نمی شود

اتفاقی که نمی افتد

به تو می رسم ا ز عبور خویش

از شعر هام شبی دراز بساز

رویا هام نا تمامند

همه ی جاده های جهان در سرم

می گویند جهان بد جوری گرد است

عزیزم! پاهایت را غلاف کن

دست ها بهتر از پس زندگی بر می آیند

پنجره ها تشنج کرده اند                                         

از سکوتی که حلق جهان را پر                           

سیاه های نجیب

سفید ها را آبستن                                        

بر صفحه ی بی کلمات من

نام تو جیغ

کلاغ ها توی دامن برف عشق می ورزند

من نقاشی میکنم تو را

شبیه دوشنبه هایی که برف می آید

نه! نیامدنت حرف تازه ای نیست

مادر بزرگ را توی قصه ها باید خواباند

پا توی کفش سیندرلا

پا بگذارم به فرار