همه ي خاطرات جهان

رسالتی است

شاعر را

که پیغمبرانه انسان را

بسراید

ایه

به

ایه

انسان خود معجزه ای است

دراین عصر خاموش

و من

در این بی وزنی و سکوت

به روح نا تمام خویش رجعت می کنم

تا نیم دیگرم را

هجی

به

هجی

بیافرینم

شعر

روزی مرا نجات خواهد داد

(مریم نظری)

مجموعه ی:زنی شبیه درخت

پلان اخر ما و بلیت اخر گیشه

دوباره موسیقی متن دوباره درد همیشه

ردیف اخر دنیا همیشه جای من توست

مرور می شود هر روز نگاه های کلیشه

ودست های من و تو که مچ نمی شود هرگز

تهی بوده از اول تهی و بی رگ و ریشه

در ازدحام تماشا به روی صحنه است امشب

درام مرگ دو عاشق میان خلوت بیشه

چه دیر امدی افسوس که در بسته ودیگر

مجال رفتنمان نیست به سمت وسوی همیشه

تمام می شود اخر به پشت این در دودی

پلان اخر ما و بلیت اخر گیشه

وباد می وزد و بعد شروع می شود ارام

سکانس ظربت باران به روی تنبک شیشه

مریم نظری

(مجموعه ی زنی شبیه درخت)

از ارتفاع خدا سقوط کرده بودم

از ارتفاع خدا !

بی آنکه سیبی

وسوسه ی دهانم را چشیده باشد .

من روزه ی نان گندم گرفته ام

و از ترس شباهت به آدم

روی دو پا راه نمی روم

فقط گاهی ،

با صدای نی لبکی

که از آسمان هفتم نواخته می شود

آرام می رقصم .

با احتیاط آنکه

              شبیه حوا نشوم .

گفتند : خدا در توست

اما اینجا هیچ نردبانی پیدا نمی شود

                                      که به ارتفاع من برسد .

گفتند :  تو خاکی

                              ایستادم برابر باد !

 مریم نظری 

از همان مجموعه